Elindeki zarfı bir sağa çevirdi, bir sola çevirdi. Şu sıralar herkesin dilinde olan mektuplardan birini elinde tutuyordu. Açıp açmamak konusunda emin olamıyordu.
Mektubu duraktaki bankta bulmuştu, neredeyse üzerine oturacaktı. Fark ettiğindeyse banktan alarak cebine attı.
Eve gelene kadar eli sürekli cebindeki zarfa gitmişti; bunlardan birine denk geleceğini hayal dahi etmemişti; genelde anlatılanlar komik ve ilginçti ama bazıları tüyler ürperten mektuplar aldığını iddia ediyordu, bunun üzerine fazla düşünmemeyi tercih ederdi.
Sonunda cesaretini toplayarak mektubu açtı.
Allyssa 12 Eylül 1996
Merhaba
Bu ölümle asıl tanışmamın, iki kişi bir anda nasıl ölebiliyormuş onun hikayesi, onu kaybettiğimde… ah sevgili Allyssa onu o gün kaybettim, yürek nasıl paramparça olurmuş o gün öğrendim.
Tam oradaydı, karşımda; o giderken, ben uğurlarken; hiçbir şey yapamıyor olmak anlatılamayacak kadar acı. Kelimeler diken olup boğazına takılabiliyor mesela ve o yokken bile ne yazık ki sana devam etmek kalıyor, nasıl yapabileceğini anlatan da olmuyor çünkü onlar da bilmiyor.
İsyan ettiğimi düşünme, sadece yazmam gerekiyordu, bazen kaldıramıyorum bile; altında ezildikçe eziliyorum ve böylece ben de bu furyaya katılıp biriyle paylaşmak istedim…
2019 onunla yaşıt olduğum son yıl, şimdiyse ondan dört yaş büyüğüm…
Onu özlüyorum ama beklemek tek çare…
Erkek İkiz
Şüpheyle kağıda baktı; belki bu, “Erkek İkiz” sadece bir yalancıydı ama yazılanlara gözleri dolmadan da edemedi. Bir ablası vardı ve onu kaybetme düşüncesi aklını doldurmaya başlarken kovuşturdu bu düşünceyi.
Otobüsün uzaktan görünmesiyle kağıdı cebine koyup banktan kalktı. Önünde uzun bir gün vardı ve bu uzun gün boyunca Allyssa ve ikizi de onunla olacaktı.
Sevgili Allyssa…
Bir yanıt yazın